cook

برنج یکی از اصلی ترین و رسمی ترین وعده غذایی بر سر سفره های ایرانی است. برنج ایران یکی از مرغوب ترین برنج ها در سراسر دنیا به حساب می آید.

در پست امروز قصد داریم به بررسی فواید و معایب برنج زرد نسبت به برنج سفید بپردازیم. در ادامه با ویکی مارکت همراه باشید.

برنج ایرانی

 

فرایند تولید برنج های زرد به چه شکلی است؟

 

فرایندی به نام پارابویلینگ در چرخه آماده سازی برنج وجود دارد. عمل پارابویلینگ برای بالا بردن ارزش تغذیه ای برنج، بیشتر در کشورهای هند، پاکستان و بنگلادش که برنج، قوت غالب مردم است، انجام می گیرد.

در طول این فرایند که ما به آن «تولید برنج پیش پخته یا پیش پز» هم می گوییم، برنج را قبل از پوست گیری و جدا کردن شلتوک آن، کمی با آب جوش یا بخار آب، حرارت می دهند. در این صورت، برنج حالت پیش پز پیدا می کند. فرایند پارابویلینگ به انتقال بیشتر املاح و ویتامین ها که در پوسته و سبوس برنج به وفور یافت می شوند به داخل مغز برنج، کمک زیادی می کند و به همین دلیل ارزش تغذیه ای برنج های پیش پخته، به مراتب بیشتر از برنج های سفید و پولیش شده است.

دلیل زرد بودن رنگ این برنج ها چیست؟

 

رنگ سبوس برنج، قرمز مایل به قهوه ای است و در طول فرایند پارابویلینگ، خشک کردن و پوست گیری، مقداری از این رنگ به مغز برنج منتقل می شود و رنگ محصول نهایی را زرد و گاهی هم قهوه ای می کند.

زرد یا قهوه ای شدن رنگ برنج به روش پارابویلینگ آن بستگی دارد. یعنی هرچه این فرایند کامل تر و طولانی تر باشد، رنگ برنج هم به سمت قهوه ای تیره تری خواهد رفت و ارزش تغذیه ای آن هم بیشتر خواهد شد.

 

آیا تمام اقشار جامعه می توانند از برنج استفاده کنند؟

 

به هیچ وجه. تمام افراد در تمام گروه های سنی و جنسی می توانند بدون دغدغه، برنج های زرد یا قهوه ای را در برنامه غذایی خود داشته باشند و با این کار، ارزش تغذیه ای وعده غذایی خود را بالاتر ببرند و ویتامین ها و املاح بیشتری هم با خوردن یک بشقاب برنج به بدنشان برسانند.

 

آیا برنج هایی با عطر و طعم بهتر، ارزش غذایی بالاتری دارند؟

 

نه، از نظر ارزش تغذیه ای و وجود پروتئین، نشاسته، ویتامین ها و املاح مختلف، تفاوت چندانی بین برنج های سفید پولیش شده وجود ندارد.

یعنی ارزش تغذیه ای برنج های سفید ایرانی و خارجی تقریبا برابر است و تنها تفاوتی که بین آنها وجود دارد، در عطر و طعم آنهاست. درواقع، تفاوت در ارزش تغذیه ای بیشتر در مقایسه بین برنج های سفید با برنج های زرد و قهوه ای مطرح می شود و این تفاوت ها در میان انواع برنج های سفید چندان چشمگیر و قابل بحث نیست.

متفاوت بودن عطر و طعم برنج های سفید هم به نوع و محل کاشت آنها بستگی دارد. از آنجا که ما ایرانی ها مرغوب ترین انواع برنج را در سراسر دنیا داریم و ذائقه خود را هم از کودکی به مصرف این محصولات خوش عطر و طعم عادت داده ایم، پذیرفتن طعم برنج های زرد و قهوه ای یا حتی برنج های سفید خارجی کمی برایمان مشکل است.

 

گران بودن بعضی از برنجها ربطی به ارزش غذایی آنها دارد؟

 

نه، برخی از انواع برنج ها مثل طارم و هاشمی به دلیل ماهیت و محل کاشت مناسب و مطلوبی که دارند، از عطر و طعم بسیار بهتری نسبت به سایر برنج ها برخوردار هستند. ضمن اینکه این برنج ها پخت بهتری هم دارند. یعنی بیشتر ری می کنند (ازدیاد حجم بیشتری دارند) و قد می کشند و پس از پخت هم، نرم تر و باب دندان تر می شوند. این برنج ها در اثر ماندن، حالت سفت و بیات به خود نمی گیرند و اگر برای دو یا سه وعده هم دوباره گرم و مصرف شوند، تقریبا به همان تازگی و نرمی وعده اول خواهند بود. به همین دلیل هم می توان گران تر بودن برخی از انواع برنج را به کیفیت بالاتر آنها نسبت داد و نه به ارزش تغذیه ای بیشترشان.

 

آیا این ادعای درستی است که برنجهای خارجی هم در پخت و هم در حضم مشکل دارند؟

 

اگر هر نوع برنجی به خوبی پخته شود، مشکلی از نظر هضم و جذب آن در بدن به وجود نمی آید. چنین ادعاهایی در مورد انواع برنج خارجی، نوعی تلقین است، آن هم به دلیل اینکه ذائقه ما هنوز به خوردن این محصولات عادت نکرده است. پس جای نگرانی نیست.

 

ما می توانیم متوجه مشکلات احتمالی برنج های خارجی و وارداتی بشویم؟

 

نه، اگر برنج های وارداتی به انواع آلودگی های قارچی یا آلودگی به فلزات سنگین (مانند آرسنیک، سرب و جیوه) دچار باشند، تشخیص آن فقط با دستگاه ها و امکانات آزمایشگاهی مجهز و گران قیمت میسر خواهد بود. چنین تشخیصی به مهارت و امکانات فراوانی نیاز دارد و کار مصرف کننده عادی نیست. به همین دلیل طرفداران برنج های خارجی حتما باید محصولات با بسته بندی و دارای تاییدیه های بهداشتی از سوی وزارت بهداشت و اداره استاندارد کشور خودمان را خریداری کنند و دور خرید و مصرف برنج های خارجی فله ای را خط بکشند.

 

بهترین روش پخت برنج برای حفظ بیشتر ارزش تغذیه ای آن چه روشی است؟

 

معمولا دو روش پخت اصلی برای برنج وجود دارد؛ کته یا دمی کردن برنج و آبکش کردن آن. زمانی که شما می خواهید برنج را آبکش کنید، آن را برای چند ساعت خیس می کنید.

سپس آب آن را دور می ریزید، برنج را می جوشانید و پیش از دم، دوباره آب حاصل از جوش برنج را دور می ریزید. این در حالی است که در روش پخت دمی یا کته، برنج در آب خودش می جوشد و پخته می شود. به طور حتم، طبخ برنج با روش دمی یا کته، هم باعث حفظ ارزش تغذیه ای، املاح و ویتامین های برنج می شود و هم طعم نهایی برنجی که با این روش آماده می شود، بسیار بهتر خواهد بود. شستشوی بیشتر و آبکش کردن و دور ریختن آب برنج، باعث از دست رفتن حجم بالایی از ویتامین ها و املاح برنج خواهد شد.