ويکي مارکت

زمانی که شما در حال استفاده از گوشی هوشمند خود هستید و ناگهان باتری آن تمام می‌شود و دسنگاه شما را در وسط کار خاموش می‌کند. این مشکل برای بیشتر ما اتفاق افتاده است.

شارژ کردن صحیح باتری گوشی موبایل بسیار مهم است و قوائد و نکات خاصی دارد. در این مطلب به بررسی روش صحیح شارژ باتری موبایل خواهیم پرداخت .

 

در چه درصدی باطری را شارژ کنیم؟

قائده کلی برای شارژ نگه داشتن باتری این است که همواره آن را بالای 50 درصد نگه دارید. با شارژ به موقع باتری دستگاه خود، کاری کنید که درصد آن همواره بالای 50 بماند. هیچگاه نگذارید باتری شما به طور 100 درصد شارژ شود. بعضی از ما اغلب اوقات که کار اضطراری ای با دستگاه خود داریم و میخواهیم آن را به مدت طولانی استفاده کنیم، شارژ آن را به 100 درصد می‌رسانیم، این کار بسیار اشتباه است و به عمر باتری لطمه می‌زند. در نتیجه بهترین حالت این است که شارژ باتری را بین 40 تا 80 درصد نگه دارید. همچنین به هیچ وجه اجازه ندهید شارژ آن از 20 درصد پایین تر بیاید زیرا عملکرد باتری به شکل قابل توجهی کاهش می‌یابد.

البته لازم به ذکر است که خود باطری در چند نوع است ولی رایجترین آنها باطری لیتیوم یون می باشد. باطری لیتیوم یون نیازی نیست که حتما باطری کاملا تخلیه شود و بعد شارژ کنید.

 

چه زمانی می‌توانیم باتری را به طور کامل شارژ کنیم ؟

افراد مجرب در این زمنیه می‌گویند زمانی می‌توانید باتری گوشی خود را تا 100 درصد شارژ کنید که شارژ آن به 0 درصد رسیده باش. همچنین این افراد توصیه می‌کنند که ماهی یک مرتبه این عمل را بر روی گوشی موبایل خود انجام دهید، به این شکل که شارژ آن را به صفر برسانید و سپس تا 100 درصد شارژ کامل انجام دهید. این عمل مانند بارگزاری مجدد موبایل است و انجام آن فقط یک مرتبه در ماه برای باتری مفید است.

 

 شارژ کردن گوشی در طول شب صحیح است ؟

اکثر گوشی‌های هوشمند امروزی قابلیتی دارند بر این اساس که وقتی گوشی شما به طور 100 درصد شارژ می‌شود، برق را از دستگاه قطع می‌کنند و گوشی دیگر بیش از آن شارژ نمی‌شود، در نتیجه اگر گوشی خودتان را شبها به شارژ بزنید و آن را رها کنید ، خطر بزرگی شما را تهدید نمی‌کند. اما صاحب نظران توصیه میکنند که اجازه ندید گوشی بیش از حد در شارژ بماند زیرا این عمل باعث افزایش حرارت گوشی می‌شود و این شرایط برای باتری های لیتیومی اصلا خوب نیست و باعث کاهش عمر آنها می‌شود.

 آیا می‌شود از هر شارژری استفاده کرد ؟

مادامی که شما از شارژری که خود کارخانه برای شارژ کردن دستگاه در جعبه ارائه داده است استفاده می‌کنید می‌توانید مطمئن باشید که خللی در عملکرد آن ایجاد نمی‌شود. حتی زمانی که می‌خواهید به ناچار از شارژر دیگری استفاده کنید، مطمئن شوید که این شارژر اورجینال شرکتی است و با دستگاه شما همخوانی دارد. به هیچ وجه برای شارژ گوشی موبایل خودتان از شارژر ای ارزان قیمت که در بازار فروخته می‌شود استفاده نکنید، زیرا بارها گزارش آتش گرفتن اینگونه شارژرها در هنگام شارژ مشاهده شده است.

 

نکته ها

هیچگاه گوشی خود را آنقدر بی استفاده رها نکنید که شارژ آن در نهایت به صفر برسد و خاموش شود. بخش هایی  از باتری زمانی که به شکل طولانی مدت مورد استفاده قرار نمیگیرد در درصد حدود 5 تا 10 آسیب جدی می‌بیند و ممکن است از کار بیفتد. حتی اگر قرار است در طی دوره خاصی از گوشی خود استفاده نکنید سعی کنید شارژ آن را در حدود 40 یا 50 درصد نگه دارید. زمانی که گوشی شما به دلیل اتمام باتری خاموش شود و شما به مدت زیادی آن را به شارژ نزنید و خاموش رها کنید، ممکن است باتری آن دیگر قابلیت شارژ را نداشته باشد و این قابلیت را از دست بدهد.

سعی کنید در هنگام زمان اتصال گوشی به شارژر از آن استفاده نکنید.

 

امیدوارم مطالب فوق مورد استفاده شما عزیزان و همراهان قرار گرفته باشد.

منبع :yjc

هنر قلم زنی

درود بر شما کابر گرامی، در خدمتتون هستیم با یک مطلب بسیار زیبا از هنر ایرانی. هنر قلم زنی. این مطلب از سطح اینترنت جمع آوری شده و خدمت شما ارائه شده است.

بهتر است اول نگاهی به مطلب در سایت ویکی پدیا بندازیم.

هنر قلم زنی عبارت است از تزیین و کندن نقوش بر روی اشیای فلزی به ویژه مس، طلا، نقره، برنج یا به عبارت دیگر ایجاد خطوط و نقوش به وسیله قلم با ضربه چکش و بر روی اجسام فلزی. قلم‌زنی یکی از رشته‌های هنرهای سنتی ایران است که در دسته‌بندی، در رده هنرهای صناعی و در گروه فلزکاری قرار دارد. قلمزنی روی مس .ساختن اشیاء با فلز مس،برنج، نقره و … به روش سرد را «دواتگری» گویند، این هنر با سابقه چندین هزار ساله خود؛ در دوران هخامنشیان رواج یافت و در دوره ساسانیان به اوج خود رسید. محصولات متداول این صنعت: سماور، انواع بخاری، ظرف آفتابه و لگن و سینی است.( قلمزنی سه بعدی )

امروزه برای قلم‌زنی نخست داخل یا زیر ظرف یا سینی مورد نظر را که معمولاً از جنس نقره یا طلا است از محلول قیر و گچ پر می‌کنند تا سروصدای قلم کمتر به گوش برسد و همچنین مانع از سوراخ شدن ظرف در حین کار شود. سپس نقش مورد نظر را روی ظرف رسم کرده و قلم مناسب را انتخاب کرده و روی سطح ظرف قرار می‌دهند و با چکش بر انتهای قلم می‌کوبند تا شیارها و نقش‌ها با تغییر شدت ضربه روی ظرف ایجاد شوند.
قلم‌های این هنر متنوع هستند و نام‌های خاص خود را دارند مانند قلم سایه و قلم نیم‌بر. پس از ایجاد نقش‌ها، قیر را جدا می‌کنند و روی شیارها گرده زغال می‌ریزند و روی ظرف را با روغن جلای سیاه می‌پوشانند. به این ترتیب نقش‌های قلم‌زده شده به شکل خط‌هایی تیره و مشخص دیده می‌شود.
نمونه‌ای از هنر قلم زنی استان مرکزی که یک بادیاب (بادیه، جام بزرگ پایه‌دار) مسی بود در ورودی سازمان مالکیت‌های معنوی سازمان جهانی مالکیت فکری در سوئیسقرار دارد. ”

 

قلمزنی و هنرهای دیگر از این دست تنها فعالیت انسان مسلط و یا صنعتگر و ابزارساز در به کار بردن قلم و چکش بر روی قطعه یا ظرف فلزی نیست بلکه بر گرفته از شوق و دیگر وجوح تمایز انسانی در بکارگیری تعمق و تعمل وی می باشد. انسانی باهوش و زیرک که با جوهرذکاوت دست به مکاشفه ای عمیق در طبیعت و مخلوقات می زند و به تکاپویی بر می خیزد که موجب بروز و تبلور حرکتی انفعالی خودآگاه به نام خلق اثر هنری که آمیخته ای از شعف ناخودآگاه فطری در بطن و ابزار و ادوات و مواد و مصالح در جهان مادی است می گردد.

سرزمین پهناور ایران پیوسته خواستگاه خلق هنرهای ناب،اصیل و معنوی در عین حال متناسب با زندگی مردم و آداب و رسوم جوامع و اقوام خود بوده است. قلمزنی و کاربرد فلزات طبق مستندات تاریخی موجود به بیش از هزار سال قبل از میلاد می باشد.آثار بجا مانده در دوران گوناگون خود نمایانگر حرکتی مستدام و است که علاوه بر نمادهای عینی و مادی که در قالب ظروف،جام ها و…قلمزده شده به وجود آمده نماینگر فضای روح بخش و معنوی است که ریشه در باورها و اعتقادات حاکم بر دورۀ خود داشته است و نهایتا موجب بروز پدیده های قدسی و یا هنرهای معنوی و مبدأگرا گردیده است.

 

هنر قلمزنی عبارت است از تزئین کاری و کندن نقشهای مختلف بر روی اشیا فلزی به ویژه مس،طلا،برنج و یل به عبارت دیگر ایجاد خطوط و نقوش به وسیلۀ قلم با ضربۀ چکش بر روی اجسام فلزی. مس به سبب نرمی و شکل پذیری که دارد،در هنر قلمزنی متداول تر از سایر فلزان است.از سوی دیگر به اعتقاد باستان شناسان و مورخان هنر،مس،نخستین فلزی است که در هنر فلز کاری و قلمزنی مورد توجه انسان قرار گرفت.هنر قلمزنی یکی از رشته های هنرهای سنتی ایران است که می توان آن را در دسته بندی،در ردۀ هنرهای صناعی و در گروه فلزکاری قرار داد.

 

قلمزنی هنری والا و ارزشمند در فرهنگ سنتی و هنرهی معنوی ایرانیان است و از جایگاه ویژه ای برخوردار است،که به کمک ذوق و اندیشه هنرمند ایرانی با تأثیر از آداب،سنن،فرهنگ و مذهب،در بیان آرا و عقاید ایرانیان به زیباترین شئ فلزی نقش بسته و در درازنای تاریخ رویدادها و تحولات گوناگون پشته سر گذاشته و ماندگاری آن را به نسل های بعد منتقل کرده است.

 

هنر قلمزنی روی فلز از آن رو بیشتر مورد توجه هنرمندان است که از دوام و بقای بیشتری نسبت به سایر اشیا برخوردار است. نقش مایه‌ها و نمادهای نقوش در ادوار تاریخی و فرهنگی گوناگون بر اساس دگرگونی های عقیدتی و فرهنگی متفاوت اند و تحت تاثیر و تاثیرات شرایط اجتماعی تغییر می کند و سیر تحول را به دنبال خود دارند.

 

پیشینه قلمزنی به زمان سكاها یا سیت ها نسبت داده می شود كه نژاد آریایی داشتند.

هنر قلم زنی

 

دوره پیش از تاریخ
پیشینه این هنر در ایران، تاریخ روشنی ندارد و از اثر مستندی كه بیانگر نخستین مكان شیء و كاربرد فلز، به ویژه مس در ایران و خاور نزدیك به چند هزار سال پیش از میلاد می رسد. در اواخر هزاره دوم و اوایل هزاره اول پیش از میلاد هنر و صنعت فلز كاری در نقاط گوناگون ایران به ویژه در شمال و شمال غرب و حاشیه جنوبی دریای مازندران شكوفایی داشته است. از آثار مهم به دست آمده در این دوره جام طلای حسنلو است كه در 1335 ه.ش كشف شد و دارای نقوش برجسته چون خدایان سوار برگردونه یا ارابه است.

در هزاره اول پیش از میلاد فلزكاری و قلمزنی در ایران از رونق و اعتبار ویژه ای برخوردار بوده است و آثار با ارزشی از آن دوران بر جای مانده كه از جمله آن ها جام های طلای مارلیك است.

 

هنر قلمزنی در دوره مادها
آثار قلمزنی اندكی از دوره مادها كه در سده هفتم ق.م در شمال ایران روی كار آمدند به یادگار مانده است. اشیای به دست آمده از آذربایجان حاكی از آن است كه از نفوذ سكاها به تدریج كاسته شده و سبك مادها در این زمان جای آن را گرفته است. مدارك فلزی به دست آمده از زمان مادها به ویژه در قرن شش و هفت پیش از میلاد، اشیای زیویه از توابع سنندج است كه در میان آن ها آثاری از طلا و نقره و وسایل زینتی و زیورآلاتی،چون جام طلا و مجسمه هایی از حیوانات به سبك های آشوری و سكایی و… به چشم می خورد. البته باید دید با اکتشافاتی که در آینده انجام میشود چه آثاری در این ارتباط کشف خواهد شد.

 

 

قلمزنی در دوره هخامنشی
با روی كار آمدن پارس ها و تشكیل حكومت هخامنشی (330- 550 ق م ) هنر قلمزنی تحوّل یافت و از جایگاه ویژه ای برخوردار شد و برادوار پس از خود تأثیر گذاشت. دوره هخاننشی اوج هنر فلزكاری در زمینه های ریخته گری، چكش كاری،ترصیع و…. است به دلیل حمله اسكندر و آتش زدن تخت جمشید آثار بسیاری نابود شد و یا به دستور اسكندر ذوب شده و به سكه تبدیل شد. از جمله اشیای شناخته شده در دوره هخامنشی دو لوح سیمین به وزن 4 كیلوگرم و زریّن به وزن 5 كیلوگرم است كه در موزه ملی ایران نگهداری می شود.

 

قلمزنی در دوره سلوكی
در دوره سلوكی با ساخت شهرهای جدیدی مانند مرو و نسا و انتقال كارگاه های هنری به این شهرها، هنر قلمزنی با تأثیر پذیری از هنر هلنی (هنر یونانی) ادامه یافت.

 

قلمزنی در دوره اشكانی
با روی كار آمدن پارت ها در سال 250 ق.م تا 224 میلادی هنر قلمزنی با همان شیوه هخامنشی با اندك تغییر به عمر خود ادامه داد.
ساخت پیكره ها از جنس طلا و نقره و مفرغ به شیوه ریخته گری در دوره اشكانی از رونق ویژه ای برخوردار شد و زیورآلات مرصع با سنگ های قسمتی با همان شیوه هخامنشی ادامه یافت. در این دوره به دلیل هجوم اسكندر آثار هنری مهمی در دست نیست و به سبب هرج و مرج و كم توجّهی پارتیان به هنر، تنها در اواخر این دوره ساخت آثار قلمزنی رو به رشد نهاد.

قلمزنی در دوره ساسانی
زمان ساسانیان در سال 224 تا 650 میلادی به دلیل گسترش تجارت میان ایران، یونان و روم هنرهای ارانی از هنر یونایی و رومی تأثیر گرفت.
در دوره ساسانی ساخت اشیا به سه طریق زیر انجام می شد:
1.به وسیله چكشكاری بر ورق سرد.
2.به وسیله ریختگی و ساخت ظروف آستردار از ورق.
3.تراش با چرخ

 

 

قلمزنی در دوره اسلامی
در قرون اولیه اسلامی، اعراب كه مسلماً خود هنری نداشتند، هنر قلمزنی دوره ساسانی را مورد تقلید قرار داده و در سده های بعد در اثر علاقه هنرمندان ایرانی به مذهب و گرایش آنان به اسلام، با تأثیرپذیری از آرا و عقاید اسلام، در خلق آثار فلزی پیدا كردند و كم كم نقوش بی نطیر و طرح های بومی و اسطوره ای ایرانی جای خود را به خطوط كوفی و آیات و احادیث داد. در دوره سامانیان هنر قلمزنی در اثر تبادلات تجاری به سایر ممالك اسلامی راه یافت.

 

اشیای قلمزنی شده دوران دیلمیان در موزه های ایران از جمله آثار معروف این دوره است. از سده های اولیه تا قرون سوم و چهارم قمری اشیای فلزی در ایران به سبك زمان ساسانی ساخته می شد. مكتب قلمزنی خراسان در سد? چهارم قمری شكل گرفت و در دورة سلجوقی به اوج كمال خود رسید.

 

قلمزنی در دوره سلجوقی
سلجوقیان در اوایل سدة پنجم قمری(429) از تركستان به ماوراءالنهر آمدند و سكونت گزیدند و سپس خراسان را متصرّف شدند. با علاقه ای كه حكام سلجوقی به هنر داشتند، هنر قلمزنی همچون سایر رشته های هنری حمایت شد و گسترش چشم گیری یافت. ایجاد نقوش گیست باف شامل نوارهایی در تزیینات ظروف به شیوه و سبك بسیار زیبا متداول شد. در این دوران ترصیع فلزات به صورت مفتول های طلا، مس و نقره و یا ترصیع ظروف مفرغی با مفتول مس رایج شد.

 

از كارهای بسیار زیبا در این دوره مشبك كاری روی فلز است. هنر قلمزنی خراسان كه در قرن پنجم و ششم قمری، همزمان با حكومت سلجوقی در شرق به ویژه خراسان و ماوراءالنّهر رواج یافته بود، پس از حمله مغول به دلیل ویران شدن بسیاری از مراكز هنری این منطقه و مهاجرت هنرمندان به غرب و میان رودان، در آن نواحی تداوم یافت. هنر فلزكاری خراسان از شرق شروع شد و در غرب رشد و گسترش یافت.

 

 

قلمزنی در دوره مغول و تیموری
با تصرف سوریه توسط غازان خان در اوایل سده هشتم قمری هنرمندان قلمزن مورد حمایت ایلخانان قرار گرفتند و بعدها شهرهای حلب، دیار بكر، موصل، شیراز و تبریز از مراكز مهم و بزرگ هنر قلمزنی به شمار آمدند.

دراین زمان آثار قلمزنی تحت تأثیر هنرهای بومی قرار گرفت، به گونه ای كه در سوریه و مصر نشانه های این تحوّل بیشتر به چشم می خورد. ترصیع و در نشاندن ظروف در این زمان به تقلید از دورة سلجوقی تداوم یافت. استفاده از هنر خوشنویسی در قلمزنی به وفور گسترش یافت و ظروف زیادی از این گونه ساخته و تزیین شد.

با حمله تیمور به ایران در سال 771 ق، هرات دوباره رونق هنری خود را بازیافت و بزرگ ترین مركز هنری آن روز شد. هنر قلمزنی در این شهر بسیار درخشید.

از جمله ظروف سنگاب گور امیرتیمور در سمرقند است كه اكنون در موزه ارمیتاژ نگهداری می شود. سنگاب هایی نیز از قرن هشتم در مسجد جامع هرات و در موزه آستان قدس رضوی موجود است. نقره كوبی روی فلزات در دوره صفوی به اوج شكوفایی و كمال خود رسید.

 

قلمزنی در دوره صفوی
در عصر صفوی كه دوران طلایی هنر ایران به شمار می رود، هنر قلمزنی با حفظ سنن گذشته ادامه یافت و همچون دورة پیش، استفاده از فلزات گوناگون به طور گسترده در ساخت اشیای ارزشمند طلاكوب مرسوم بود. در این دوران قلمزنی بسیار گسترش یافت. اجرای نقوش ظریف و بسیار ریز و زیبا جای نقوش درشت و ضخیم را در تزیین اشیاء گرفت. این هنر در زمان صفوی همچون دیگر رشته های هنرهای سنتی ایران از چنان ظرافت و زیبایی برخوردار شد كه در امروز در جایی كه به اوج شكوفایی میرسد،تقلیدی از سبك دوره صفوی است.

 

قلمزنی در دوره قاجار
در زمان قاجار به دلایل بی اعتنایی حكام قاجار به هنر و حمایت نكردن از هنرمندان، هنر قلمزنی همچون رشته های دیگر هنری رو به ضعف نهاد،. در این دوران ساخت جعبه های قلمزنی با نگارش خطوط و خوشنویسی و طلاكوب و اسطرلاب سازی به شیوه قلمزنی و مشبك كاری مرسوم و متداول بود.

 

قلمزنی در دوره معاصر
در سال های اخیر حیات دوباره این هنر و زنده كردن سنن ارزشمند گذشته به همراه نوآوری هایی در آن، مدیون تلاش هنرمندان قلمزنی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری است كه از زمان تأسیس این كارگاه در سال 1335 ه.ش و انتصاب هنرمند شایسته (مرحوم استاد محمود دهنوی) به سرپرستی این كارگاه ها، این هنر جان تازه ای یافت و گامی نو در توسعه و گسترش این هنر برداشته شد.

این حركت نخست با ارائه طرح ها و نمونه های بارز و منحصر به فرد، كه با آثار عرضه شده در بازار متمایز بود، آغاز شد و الگویی برای هنرمندان به شمار رفت.

 

منبع:seeiran.ir – beytoote.com – wikipedia.org

 

ویکی مارکت به عنوان حامی صنایع دستی در ایران ، محصولات قلم زنی را برای عرضه مستقیم به مردم خوب ایران آماده کرده است. برای دیدن این محصولات به بخش فروشگاه مراجعه کنید.

امیدوارم این مطلب مورد توجه شما قرار گرفته باشد. گروه تحقیق و توسعه ویکی مارکت

شیره انگور فرآورده ای با ارزش غذایی بالاست. این شهد دلپذیر تا حدودی جایگاه خود را در سفره شهرنشینان از دست داده و بیشتر به روش سنتی و از سوی مردم روستایی تهیه می شود.

خوراکی که بیشتر قدیمی ها از آن استفاده می کردند و شاید امروزه مانند سابق طرفدار نداشته باشد ، شیره  انگور است.

خوردن این شیره برای همه افراد مفید است ولی نبایددر مصرف آن زیاده روی شود چرا که این خوراکی حاوی کالری بالایی است.

شیره انگور به دلیل مزه شیرین، مطبوع و ملایم، در نان های محلی، شیربرنج، فرنی و حلوا به کار می رود. وحتی در برخی از منازل به عنوان نوشیدنی سر سفره حضور پیدا می کند.

اغلب صاحبان باغ های انگور برای استفاده از فرآورده های انگور در فصول دیگر و افزایش ماندگاری آن به روش سنتی، آب انگور را گرفته و سپس با خاک سفید که احتمالا حاوی آهک و املاح معدنی دیگر است مخلوط می کنند.

در اثر افزودن خاک سفید، آب انگور تصفیه می شود. پس از این مرحله آب انگور را با فشردن در پارچه های مخصوصی از خاک سفید جدا کرده و می جوشانند.

در اثر جوشاندن آب مازاد انگور تبخیر و بر میزان قند آن در واحد حجم افزوده می شود.

طی حرارت دهی مخمرها و کپک های موجود در محصول نابود و در نهایت شیره ای نسبتا غلیظ با رنگی قهوه ای به دست می آید.

البته خوب است بدانید میزان غلظت و رنگ شیره بسته به نوع انگور و فرآیند پخت در شهرهای مختلف، متفاوت است.

خواص شیره انگور

در طب سنتی شیره انگور سرشار از خواصی است که در فصل پاییز نباید از خوردن آن غافل شد.

شیره که از انگور گرفته می شود، دارای قند بالایی بوده و بسیار مقوی و مغذی است، ضد نفخ است و در تقویت بنیه بدن تاثیر زیادی دارد، انرژی زا و خون ساز هم است.

در منابع طب سنتی ایرانی، شیره انگور را دبس یا دوشاب می نامند. طبیعت این خوراکی، گرم و تر است و بیشتر افراد می توانند از آن استفاده کنند. همچنین بعضی افراد با شیره شربت درست می کنند که روش بسیار خوبی است و طبع شربت نیز گرم است.
شیره نیز همانند خود انگور دارای مقادیری از ویتامین آ، ب و ث است و مصرف آن نیازهای بدن را به این ویتامین ها تأمین می کند.
یکی از بهترین زمان های استفاده از این شیره فصول سرد سال است و به دلیل خواص مفیدی که این ماده ی غذایی در درمان و تسکین بیماری های فصل سرما دارد، بهتر است جایی برای آن در برنامه ی غذایی تان باز کنید.

از منظر طب سنتی، شیره انگور خصلت های زیادی دارد:

یکی دیگر از فواید دوشاب، غلیظ کردن شیر مادر است، به همین دلیل اگر شیر مادری رقیق باشد، می تواند در کنار بقیه درمان ها شیره انگور را مصرف کند

*  از منظر طب سنتی مولد خون صالح (خون سالم و طبیعی و بدون مواد زائد) است. اگر از ضعف عمومی بدن رنج می برید یا مبتلا به کم خونی هستید می توانید شیره انگور را در برنامه غذایی خود بگنجانید. با توجه به اینکه شیره انگور خونساز بوده و مقوی بدن است، افرادی که ضعف عمومی دارند یا مبتلا به کم خونی هستند، می توانند شیره انگور را همراه شیربرنج یا سمنو بخورند یا به صورت شربت، سرکه شیره استفاده کنند.

* افزایش دهنده وزن بدن است. از دیگر فواید این خوراکی شیرین، افزایش حجم عضلات است. ب

ه همین دلیل است که ترکیب شیره انگور و ارده کنجد را به کسانی که کارهای سنگین انجام می دهند یا ورزشکار هستند، توصیه می کنند چراکه علاوه بر مقوی بودن، باعث افزایش حجم عضلات می شود.

* از منظر طب سنتی یکی دیگر از خواص شیره انگور بازکنندگی گرفتگی هاست و از این رو برای اینکه در مجاری کبد، انسداد ایجاد نشود، می توان شیره انگور را همراه با سرکه انگور مصرف کرد.

*از منظر طب سنتی یکی از خواص شیره انگور اثر ضدالتهابی و نرم کنندگی در ناحیه حلق است، به همین دلیل افرادی که به خصوص در فصول سرد سال دچار التهاب حلق می شوند و به دنبال آن سرفه می کنند، توصیه می شود که از غرغره شیره انگور با آب استفاده کنند.

* درمان کننده ی صرع، کهیر، سرفه مزمن، تپش قلب، لاغری مفرط ، ضعف احشا و یرقان است.

* برای بیماری های طحال، افسردگی و غضب مفید است.

* برای روان کردن ادرار نیز از آن استفاده می شود.

 

احتیاط کنید

از آنجا که شیره انگور دارای طبعی گرم است بنابراین خوردن زیاد آن برای افرادی که دارای طبع گرم و خشک هستند، توصیه نمی شود.
همچنین به علت مقادیر بالای قند موجود در آن، افراد دیابتی باید از خوردن آن خودداری کنند.

 

برای خرید شیره صد درصد طبیعی به فروشگاه ویکی مارکت مراجعه کنید.

گردآوری توسط تیم تحقیق و توسعه ویکی مارکت.